Hoe Frankrijk Binnendoor ontstond. Napoleon heeft het gedaan 
Onlangs zat ik onder het genot van een goed glas Chablis (Domaine Grossot, Part des Anges 2005) te denken aan het moment dat ik samen met Marian voor het eerst in Frankrijk was. Eigenlijk zijn er 2 momenten. De eerste keer met z’n tweetjes en de eerste keer met de kinderen.
Parijs
De echt allereerste keer was samen in Parijs. Dat moet in 1974 zijn geweest want in dat najaar gingen wij met een personeelsreisje met de bus een weekend naar Parijs. Veel kan ik mij er niet van herinneren, wel dat het weekend behoorlijk in het water viel. Juist toen wij er waren protesteerden de Parijse studenten massaal tegen de Spaanse dictator Franco, ja ja de tijd gaat hard .
Met een hoogzwangere Marian aan mijn hand moest ik rennen om aan het traangas van de Franse politie te ontkomen. Wij raakten verzeild in een klein café in het Quartier Latin. Snel werden ramen en deuren gesloten en na een uurtje was de kust weer redelijk veilig om de wereldstad verder te verkennen. Toch zat de schrik er goed in en is dit ook het enige wat ik mij van dit weekend nog kan herinneren. Oh ja wat mij ook bij blijft was de rondtour op zondag langs de bekende bezienswaardigheden die je als toerist in elk geval in Parijs moet doen. Eiffeltoren, Arc de Triomphe, Sacré Coeur en de Dôme des Invalides met het graf van de kleine keizer Napoleon Bonaparte. Het was de eerste en laatste toeristische toer die wij in Frankrijk maakten. Daarna gingen wij zelf op onderzoek.
Voor het eerst Frankrijk Binnendoor
Maar wanneer gingen wij nu voor het eerst met onze kinderen naar Frankrijk? Dat was namelijk ook voor het eerst dat wij binnendoor over de Franse wegen onze vakantiebestemming opzochten. Nog nooit had ik een reis in het buitenland met de auto uitgestippeld. Die eerste keer reden wij via Maastricht richting Compiègne en vandaar binnendoor naar Bretagne. Er werd een overnachting gepland, hoewel eigenlijk niet gepland. Maar van een broer had ik gehoord dat er in elk dorp wel een Hotel de La Poste ligt en meestal vlak bij de kerk. Met die wetenschap tuften wij in onze volgeladen auto met de kinderen richting het schattige dorpje Domfront. Het heeft een rijk verleden tot diep in de middeleeuwen en dat kun je in Domfront nog steeds terug zien. Alleen toen zei het mij nog niet zoveel en internet was er nog niet. Maar in Domfront is wel mijn liefde voor Frankrijk ontstaan.
Hotel de la Poste
Bij aankomst bleek er tot mijn stomme verbazing inderdaad een Hotel de la Poste te zijn. Waar ik ook nog binnen enkele minuten een mooie ruime gezinskamer voor 4 personen wist te regelen (en dat met mijn 3 voor Frans op school:-) ). Een wandeling door het middeleeuwse dorp leerde ons dat er een immens kasteel heeft gelegen waar nog slechts een imponerende ruïne van over was.
Domfront is een middeleeuws juweeltje met een historische ambiance. De plaats heeft een aantal van de best bewaarde stadswallen en vestingwerken van Frankrijk. Het platteland rond Domfront is een plaatje en laat je het Normandië ervaren zoals je dat van foto’s ook kent! Nu is het bijna ondenkbaar om zonder internet zo’n plek te vinden. Er bleek trouwens nog een hotel te zijn namelijk Hotel de Ville. Daarvan wist ik dat ik er niet moest zijn want het deed mij denken aan het verhaal van vrienden die ooit bij het “gemeentehuis” vroegen voor een kamer met ligbad
Mont Saint Michel
De volgende ochtend vertrokken wij na het ontbijt over de Franse binnenwegen van het département Orne richting de Mont Saint Michel. Ook die liet waarschijnlijk mijn liefde voor Frankrijk ontluiken. Want hoe is men er ooit in geslaagd om dit monikkenwerk voor de kust van Normandië te bouwen? Ik kan mij nog herinneren dat de kinderen het fantastisch vonden in de nauwe straatjes en de spanning of wij wel op tijd voor het hoge water terug zouden zijn. Rond de Mont Saint-Michel komt het zeewater de baai binnenstromen met een snelheid tot 65 meter per minuut en in een mum van tijd staat het 15 meter hoger. Een indrukwekkend gezicht!
Bretagne! Raguenés Plage
Vervolgens reden wij door naar de zuidkust van Bretagne waar in de omgeving van Bénodet het dorpje Raguenés Plage ligt. Ik had er via Eurocamp een tent gehuurd op de plaatselijke camping. Echte kampeerders zijn wij nooit geweest maar zo’n gehuurde tent leek ons wel makkelijk. Ik denk dat wij één van de eerste Nederlandse huurders zijn geweest van een Eurocamp tent want in die tijd stonden wij temidden van Engelstalige Eurocampers
De kids vonden het fantastisch en wij dus ook. De camping is er nog steeds en ligt heerlijk aan de kust met een pad naar een mooi zandstrand. Elke ochtend ging ik een krant en brood halen en daardoor weet ik nu ook wanneer het precies was dat wij onze eerste stappen Frankrijk Binnendoor hebben gezet.
Ik kon het mij niet precies meer herinneren maar dankzij internet kwam ik er deze week weer achter. Op een ochtend haalde ik namelijk een krant en levensgroot stond op de voorpagina de foto van Willem Ruis. De in die tijd mateloos populaire televisiepresentator was de dag ervoor in zijn appartement in Spanje overleden aan een hartaanval.
Dat wetende tikte ik in Wikipedia de naam van Willem Ruis in.. overleden 4-8-1986.
Het betekent dus dat wij dit jaar 25 jaar over de Franse binnenwegen zwerven want na die vakantie met de kinderen zijn wij Frankrijk Binnendoor gaan ontdekken. Ik heb sindsdien met Marian vele kilometers Franse D- en C- wegen onder ons door zien glijden en de mooiste landschappen, dorpen en streken gezien. Nog steeds hebben wij niet heel Frankrijk gezien. Er is dus de komende jaren nog werk aan de winkel
Tips:
Hallo Ruud,
Je hebt een leuke site in de wereld gezet. Informatief en gevarieerd. Compliment.
Maar als ik je tip mag geven en je zoekt naar informatie over Normandië, ga dan eens kijken op mijn site. Misschien de moeite waard om toe te voegen aan je lijstje.
Hartelijke groet,
Lennard